30 de Novembro de 2015

Neira Vilas deixounos nesta fin de semana. Como Balbino, ese neno labrego que tanto nos ensinou, quedámonos un pouco máis pobres, máis sós.

Quedanos, iso si, toda a súa obra, eses contos vellos que nos fan rapaces máis novos, esas cartas a Lelo que relemos constantemente, coma se das cartas dun achegado se tratasen, quédanos as marelas tarabelas enchendo a nosa paisaxe de sentimentos fondos.

E alí fican, en Gres, Xosé e Anisia, mirando por nós, ensinándonos a vivir nesta terra triste e fermosa.

Hoxe, sen dúbida, máis triste.

Xosé Neira Vilas e Anisia Miranda

Non hai comentarios

No comments yet.

RSS feed for comments on this post.

Sorry, the comment form is closed at this time.